زندگی بدون پشیمانی هدفی است که بسیاری از مردم آرزوی رسیدن به آن را دارند. پشیمانی می‌تواند بار سنگینی باشد که باعث احساس غم و اندوه، ناامیدی و فرصت های از دست رفته شود. با این حال، با اتخاذ استراتژی‌ها و طرز فکرهای خاص، می‌توان زندگی رضایت‌بخش‌تری با پشیمانی کمتری داشت.

مرحله 1: تأمل در پشیمانی های گذشته

اولین قدم برای داشتن یک زندگی بدون حسرت، تأمل در پشیمانی های گذشته است. برای شناسایی چیزهایی که پشیمان هستید وقت بگذارید و بفهمید چرا اتفاق افتاده اند. این خود بازتابی به شما امکان می دهد از اشتباهات خود درس بگیرید و در آینده انتخاب های بهتری داشته باشید.

نکته 1: پشیمانی خود را در یک دفترچه یا دفترچه یادداشت کنید. در مورد هر پشیمانی فکر کنید و سعی کنید درس هایی را که می‌توانید از آنها بیاموزید شناسایی کنید.

نکته 2: برای پشیمانی های گذشته به دنبال بسته شدن باشید. در صورت امکان از کسانی که به آنها ظلم کرده اید عذرخواهی کنید یا به خاطر اشتباهاتی که مرتکب شده اید جبران کنید.

نکته 3: بخشش را هم نسبت به خود و هم برای دیگران تمرین کنید. نگه داشتن کینه و کینه فقط منجر به پشیمانی بیشتر می شود.

مرحله 2: تعیین اهداف معنادار

تعیین اهداف معنی دار به زندگی شما جهت و هدف می دهد. زمانی که اهداف روشنی دارید، کمتر وقت خود را برای فعالیت هایی تلف می کنید که با ارزش های شما همخوانی ندارند یا باعث تحقق نمی شوند. با تعیین اهدافی که با علایق و ارزش های شما همسو باشد، می‌توانید زندگی هدفمندتری داشته باشید.

نکته 4: ارزش ها و علایق اصلی خود را شناسایی کنید. هنگام تعیین اهداف برای خود از اینها به عنوان راهنما استفاده کنید.

نکته 5: اهداف بلند مدت خود را به نقاط عطف کوچکتر و قابل دستیابی تقسیم کنید. با پیشرفت به سمت هدف نهایی خود، هر نقطه عطف را جشن بگیرید.

نکته 6: با تغییر اولویت ها و شرایط، اهداف خود را به طور منظم مرور و به روز کنید. انعطاف پذیری کلید زندگی بدون پشیمانی است.

مرحله 3: ترس را در آغوش بگیرید و ریسک کنید

ترس اغلب ما را از دنبال کردن رویاها و زندگی کامل باز می دارد. برای زندگی بدون پشیمانی، مهم است که ترس را در آغوش بگیرید و ریسک های حساب شده را بپذیرید. بیرون رفتن از منطقه راحتی(منطقه امن) می‌تواند منجر به رشد شخصی، تجربیات جدید و احساس موفقیت شود.

نکته 7: ترس های خود را شناسایی کنید و آنها را یکی یکی به چالش بکشید. با گام های کوچک شروع کنید و به تدریج راه خود را به سمت چالش های بزرگتر پیش ببرید.

نکته 8: اطراف خود را با افرادی حمایت کنید که شما را تشویق به ریسک کردن و تعقیب علایق خود می کنند.

نکته 9: به خاطر داشته باشید که شکست بخشی طبیعی از زندگی است. به جای تمرکز بر شکست ها، بر درس های آموخته شده تمرکز کنید و از آنها به عنوان پله هایی برای موفقیت استفاده کنید.

مرحله 4: اولویت بندی روابط

یکی از متداول‌ترین حسرت‌هایی که افراد بعداً در زندگی دارند این است که روابط خود را در اولویت قرار نمی‌دهند. ایجاد و پرورش ارتباطات معنادار با دیگران می‌تواند شادی و رضایت بی‌نظیری را به همراه داشته باشد. با صرف زمان و تلاش در روابط خود، می‌توانید احتمال پشیمانی از فرصت های از دست رفته برای ارتباط را به حداقل برسانید.

نکته 10: برای افراد مهم زندگی خود وقت بگذارید. جلسات یا فعالیت های منظم را با هم برنامه ریزی کنید.

نکته 11: هنگام تعامل با دیگران، گوش دادن فعال و همدلی را تمرین کنید. به زندگی و تجربیات آنها علاقه واقعی نشان دهید.

نکته 12: تضادها را به سرعت حل کنید و آشکارا با عزیزان خود ارتباط برقرار کنید. پرداختن به مسائل به موقع می‌تواند از ایجاد پشیمانی در طول زمان جلوگیری کند.

مرحله 5: در لحظه حال زندگی کنید

زندگی در لحظه حال به شما این امکان را می دهد که زندگی را به طور کامل تجربه کنید، بدون اینکه توسط پشیمانی از گذشته یا نگرانی در مورد آینده سنگینی کنید. با تمرین ذهن آگاهی و حضور کامل در هر لحظه، می‌توانید قدردانی، شادی و قدردانی عمیق تر از زندگی را در خود پرورش دهید.

نکته 13: در فعالیت‌هایی شرکت کنید که تمرکز حواس را تقویت می‌کنند، مانند مدیتیشن، یوگا، یا تمرینات تنفس عمیق.

نکته 14: قدردانی را با تفکر منظم در مورد چیزهایی که در زندگی خود به خاطر آنها سپاسگزار هستید تمرین کنید.

نکته 15: عوامل حواس پرتی را به حداقل برسانید و روی کار در حال انجام تمرکز کنید. حضور کامل در هر فعالیت می‌تواند تجربه کلی شما را افزایش دهد.

مرحله 6: مراقب سلامتی خود باشید

نادیده گرفتن سلامت جسمی و روانی می‌تواند منجر به پشیمانی در آینده شود. مراقبت از خود برای داشتن یک زندگی بدون پشیمانی ضروری است. اقدامات خودمراقبتی را که بدن، ذهن و روح شما را تغذیه می کند، در اولویت قرار دهید.

نکته 16: یک مشکل را حفظ کنیدسبک زندگی با خوردن غذاهای مغذی، ورزش منظم و خواب کافی.

نکته 17: در فعالیت‌هایی شرکت کنید که باعث شادی و آرامش شما می‌شوند، مانند سرگرمی‌ها، مطالعه یا گذراندن وقت در طبیعت.

نکته 18: اگر با مشکلات سلامت روانی دست و پنجه نرم می کنید، به دنبال کمک یا حمایت حرفه ای باشید. مراقبت از سلامت عاطفی شما به اندازه سلامت جسمانی شما مهم است.

مرحله 7: مثبت اندیشی را در آغوش بگیرید و از شکست ها درس بگیرید

یک طرز فکر مثبت می‌تواند به طور قابل توجهی بر نحوه درک و مسیریابی شما در زندگی تأثیر بگذارد. با پذیرفتن مثبت اندیشی و تعریف مجدد شکست ها به عنوان فرصت هایی برای رشد، می‌توانید احتمال پشیمانی های آینده را کاهش دهید.

نکته 19: برای پرورش ذهنیت مثبت، جملات تاکیدی مثبت و تکنیک های تجسم را تمرین کنید.

نکته 20: اطراف خود را با تأثیرات مثبت احاطه کنید، خواه از طریق کتاب، پادکست یا ارتباطات اجتماعی نشاط بخش.

نکته 21: به عقب‌نشینی‌ها به‌عنوان تجربیات یادگیری نگاه کنید تا شکست. از آنها به عنوان فرصتی برای کسب مهارت ها یا بینش های جدید استفاده کنید.

با پیروی از این هفت مرحله و اجرای نکات همراه آن در زندگی روزمره خود، می‌توانید شانس خود را برای داشتن یک زندگی بدون پشیمانی به میزان قابل توجهی افزایش دهید. به یاد داشته باشید که زندگی بدون پشیمانی یک فرآیند مداوم است که نیازمند تلاش آگاهانه و تأمل در خود است. سفر را در آغوش بگیرید و از پاداش هایی که با داشتن یک زندگی رضایت بخش و بدون پشیمانی به دست می آید، لذت ببرید.

منابع :‌

1. روانشناسی امروز - یک منبع قابل اعتماد برای بینش‌ها و توصیه‌های روان‌شناختی، Psychology Today مقالات و تحقیقاتی را در مورد جنبه‌های مختلف رفتار و بهزیستی انسان ارائه می‌کند.
2. Lifehack - Lifehack یک وب‌سایت محبوب برای خودسازی است که نکات، استراتژی‌ها و توصیه‌های عملی در مورد توسعه شخصی، بهره‌وری و مهارت‌های زندگی ارائه می‌دهد.
3. Mindbodygreen - Mindbodygreen یک وب سایت سلامتی جامع است که طیف گسترده ای از موضوعات مرتبط با سلامتی، رفاه و رشد شخصی را پوشش می دهد. این توصیه‌ها، راهنمایی‌ها و بینش‌های متخصصان را در این زمینه ارائه می‌دهد.

مرحله 1: امکان سنجی را تعیین کنید

قبل از فرو رفتن در فرآیند ساخت سونا، ارزیابی اینکه آیا حمام شما برای نصب سونا مناسب است یا خیر، ضروری است. عواملی مانند فضای موجود، تهویه، الزامات الکتریکی و هرگونه مقررات ساختمانی یا مجوزهای مورد نیاز را در نظر بگیرید.

مرحله ۲: نوع سونا را انتخاب کنید

انواع مختلفی از سونا وجود دارد که می‌توانید در حمام خود ایجاد کنید. رایج ترین گزینه ها عبارتند از:

1. سونای مادون قرمز: از بخاری‌های مادون قرمز برای انتشار مستقیم گرما به بدن شما استفاده می‌کند و در مقایسه با سوناهای سنتی، گرمای ملایم‌تر و نافذتری ارائه می‌دهد.
2. سونای بخار: از یک مولد بخار برای تولید گرمای مرطوب استفاده می‌کند که به باز شدن منافذ و افزایش تعریق کمک می‌کند.

نوع سونا را انتخاب کنید که با ترجیحات و مزایای سلامتی مورد نظر شما مطابقت دارد.

مرحله 3: طرح بندی را برنامه ریزی کنید

هنگامی که نوع سونا را که می خواهید بسازید مشخص کردید، چیدمان را مطابق با آن برنامه ریزی کنید. محل قرار دادن تجهیزات سونا، چیدمان صندلی و هر ویژگی اضافی مانند نور یا موسیقی را در نظر بگیرید.

مرحله 4: حمام را آماده کنید

قبل از نصب سونا، حمام خود را با حذف هرگونه اقلام یا وسایل غیر ضروری که ممکن است مانع ساخت یا عملکرد سونا شود، آماده کنید. از عایق و تهویه مناسب برای حفظ محیط راحت در سونا مطمئن شوید.

مرحله 5: تجهیزات سونا را نصب کنید

دستورالعمل های سازنده را برای نصب تجهیزات سونا از جمله بخاری سونا، پانل های مادون قرمز یا مولد بخار دنبال کنید. مطمئن شوید که تمام اتصالات الکتریکی توسط یک متخصص واجد شرایط برای تضمین ایمنی انجام می شود.

مرحله 6: محوطه سونا را بسازید

ساخت محفظه سونا یک گام مهم در ایجاد سونا دست‌ساز شما است. محفظه حریم خصوصی را فراهم می کند و به حفظ گرما در داخل سونا کمک می کند. می‌توانید از مواد مختلفی مانند چوب، کاشی‌های سرامیکی و یا حتی استفاده مجدد از کابین دوش موجود استفاده کنید.

مرحله ۷: صندلی و لوازم جانبی را اضافه کنید

نشیمنگاه راحت را در داخل سونا نصب کنید و مطمئن شوید که در برابر گرما و رطوبت مقاوم است. اضافه کردن لوازم جانبی مانند دماسنج، رطوبت سنج (برای اندازه گیری سطح رطوبت)، و پخش کننده اسانس برای بهبود تجربه سونا را در نظر بگیرید.

مرحله 8: تست و بهینه سازی

هنگامی که سونا دست‌ساز شما کامل شد، یک آزمایش کامل انجام دهید تا مطمئن شوید همه چیز به درستی کار می کند. هرگونه تنظیمات لازم را برای بهینه سازی عملکرد و سطح راحتی سونا انجام دهید.

نکاتی برای بهینه سازی:

1. عایق: برای جلوگیری از اتلاف گرما و بهبود بهره وری انرژی، دیوارها، سقف و کف سونا را به درستی عایق بندی کنید.



2. تهویه: برای اطمینان از گردش هوای تازه و جلوگیری از تجمع رطوبت بیش از حد، تهویه مناسب نصب کنید.
3. نورپردازی: گزینه های نورپردازی ملایمی را انتخاب کنید که فضای آرامش بخشی را در داخل سونا ایجاد می کند.
4. کنترل دما: نصب یک ترموستات یا سیستم کنترل دما را برای حفظ سطوح بهینه گرما در نظر بگیرید.
5. آبرسانی: همیشه هنگام بهره‌گیری از سونا با نوشیدن مقدار زیادی آب قبل، در طول و بعد از هر جلسه هیدراته بمانید.
6. آداب سونا: با آداب مناسب سونا، مانند بهره‌گیری از حوله روی سطوح نشیمنگاه و احترام به حریم خصوصی دیگران، آشنا شوید.

روش های جدید برای ایجاد سونا:

در حالی که روش های سنتی ایجاد سونا به طور گسترده انجام می شود، برخی از رویکردهای نوآورانه وجود دارد که می‌توانید آنها را بررسی کنید:

1. سونای قابل حمل: سوناهای قابل حمل انعطاف‌پذیری و راحتی را ارائه می‌دهند و به شما امکان می‌دهند سونا را در قسمت‌های مختلف خانه خود راه‌اندازی کنید یا حتی در حال حرکت از آن استفاده کنید.
2. پتوهای سونا مادون قرمز: این پتوها از فناوری مادون قرمز استفاده می‌کنند تا در عین حال که بدن شما را در بر می‌گیرند، تجربه‌ای شبیه به سونا ارائه می‌دهند و آنها را جایگزینی برای صرفه‌جویی در فضا برای سوناهای سنتی می‌کند./li>
3. فناوری سونا هوشمند: ادغام فناوری هوشمند در راه‌اندازی سونا به شما امکان می‌دهد دما، روشنایی و سایر ویژگی‌ها را از طریق برنامه‌های تلفن همراه یا دستورات صوتی کنترل کنید.

با گنجاندن این روش‌های جدید، می‌توانید تجربه سونا دست‌ساز خود را بیشتر سفارشی کنید.

منابع :

1. Sauna Times - یک منبع آنلاین جامع که اطلاعاتی در مورد سونا، از جمله پروژه های دست‌ساز، مزایای سلامتی، و نکات نگهداری ارائه می‌دهد.
2. DoItYourself.com - یک وب‌سایت دست‌ساز گسترده با مقالات و انجمن‌هایی که موضوعات مختلف، از جمله راهنماهای ساخت سونا را پوشش می‌دهد.
3. The Spruce - یک منبع قابل اعتماد برای پروژه‌های بهبود خانه و دست‌ساز، ارائه دستورالعمل‌های گام به گام و توصیه‌های تخصصی در مورد ایجاد سونا.

ADHD (اختلال کمبود توجه/بیش فعالی) و اوتیسم دو اختلال رشد عصبی متمایز هستند که گاهی اوقات علائم مشابهی را نشان می دهند. در حالی که هر دو شرایط میتوانند مشکلاتی در توجه، ارتباط و تعامل اجتماعی داشته باشند، اما ویژگی های منحصر به فردی دارند که امکان تمایز را فراهم می کند. تمایز بین ADHD و اوتیسم بسیار مهم است زیرا به ارائه مداخلات مناسب و حمایت متناسب با نیازهای خاص فرد کمک می کند. در اینجا هفت مرحله و سی و سه نکته برای کمک به تمایز بین ADHD و اوتیسم آورده شده است:

مرحله 1: علائم اصلی را درک کنید

• ADHD: علائم اولیه ADHD شامل بی توجهی، بیش فعالی و تکانشگری است. افراد مبتلا به ADHD ممکن است برای متمرکز ماندن تلاش کنند، به راحتی حواسشان پرت شود، در سازماندهی وظایف مشکل داشته باشند، بیقراری یا بی قراری نشان دهند، بیش از حد صحبت کنند، و بدون فکر کردن عمل کنند.
• اوتیسم: علائم اصلی اوتیسم شامل چالش‌هایی با تعامل اجتماعی، مشکلات ارتباطی (کلامی و غیرکلامی)، رفتارهای تکراری یا علایق محدود، حساسیت‌های حسی و پاسخ‌های غیر معمول به ورودی‌های حسی است.

مرحله 2: مهارت های ارتباط اجتماعی را مشاهده کنید

• ADHD: افراد مبتلا به ADHD اغلب در مهارت های ارتباط اجتماعی اختلال قابل توجهی ندارند. آنها ممکن است با تکانشگری یا قطع صحبت دیگران در طول مکالمه دست و پنجه نرم کنند، اما عموماً توانایی های اجتماعی متناسب با سن خود را نشان می دهند.
• اوتیسم: اختلال در ارتباطات اجتماعی یکی از ویژگی های بارز اوتیسم است. معمولاً مشکلاتی در درک نشانه های اجتماعی، حفظ تماس چشمی، درگیر شدن در مکالمات متقابل و تفسیر حرکات غیرکلامی مشاهده می شود.

مرحله 3: رفتارهای تکراری را ارزیابی کنید

• بیش فعالی: رفتارهای تکراری یک ویژگی تعیین کننده ADHD نیست. در حالی که افراد مبتلا به ADHD ممکن است برخی از عادات یا روال های تکراری را از خود نشان دهند، معمولاً نسبت به اتیسم کمتر مشخص هستند.
• اوتیسم: رفتارهای تکراری مانند تکان دادن دست، تکان دادن به جلو و عقب، ردیف کردن اسباب‌بازی‌ها یا رعایت دقیق روال معمولاً در افراد مبتلا به اوتیسم مشاهده می‌شود.

مرحله 4: حساسیت های حسی را ارزیابی کنید

• ADHD: حساسیت‌های حسی ممکن است در افراد مبتلا به ADHD وجود داشته باشد، اما معمولاً در مقایسه با افراد مبتلا به اوتیسم کمتر شدید و فراگیر هستند.
• اوتیسم: افزایش یا کاهش حساسیت های حسی اغلب در افراد مبتلا به اوتیسم گزارش می شود. ممکن است نسبت به صداها، بافت‌ها، مزه‌ها یا بوهای خاص بیش از حد حساس یا کم واکنش باشند.

مرحله 5: زبان و مهارت های ارتباطی را در نظر بگیرید

• ADHD: مهارت های زبانی و ارتباطی به طور کلی در افراد مبتلا به ADHD دست نخورده است. آنها ممکن است در گفتار خود تکانشگری نشان دهند، بیش از حد صحبت کنند، یا در طول مکالمه به سختی منتظر نوبت خود باشند.
• اوتیسم: مشکلات زبانی و ارتباطی در اوتیسم رایج است. برخی از افراد ممکن است رشد گفتار را به تاخیر بیاندازند، اکولالیا (تکرار کلمات یا عبارات)، مشکل در شروع یا حفظ مکالمات، یا چالش هایی در درک زبان غیر تحت اللفظی (طعنه، شوخی) داشته باشند.

مرحله 6: توجه و بیش فعالی را بررسی کنید

• ADHD: بی توجهی و بیش فعالی از علائم اولیه ADHD هستند. افراد ممکن است برای حفظ توجه روی کارها تلاش کنند، به راحتی حواسشان پرت شود، در سازماندهی فعالیت ها مشکل داشته باشند، احساس بی قراری کنند، بی قراری کنند، یا در فعالیت های حرکتی بیش از حد شرکت کنند.
• اوتیسم: در حالی که مشکلات توجه ممکن است در اوتیسم رخ دهد، معمولاً توسط سایر علائم اصلی تحت الشعاع قرار می گیرند. بیش فعالی در اوتیسم در مقایسه با ADHD کمتر دیده می شود.

مرحله 7: به دنبال ارزیابی حرفه ای باشید اگر در خود یا شخص دیگری مشکوک به ADHD یا اوتیسم هستید، ضروری است برای ارزیابی جامع با یک متخصص مراقبت های بهداشتی مشورت کنید. متخصصانی مانند روانشناس، روانپزشک، متخصص اطفال یا متخصص مغز و اعصاب میتوانند با بهره‌گیری از ابزارهای استاندارد و مصاحبه های بالینی ارزیابی هایی را برای تعیین دقیق تشخیص انجام دهند.

در اینجا سی و سه نکته اضافی برای تشخیص ADHD و اوتیسم وجود دارد:

1. سن شروع را در نظر بگیرید: علائم ADHD اغلب قبل از 12 سالگی ظاهر می شوند، در حالی که علائم اوتیسم ممکن است از اوایل کودکی وجود داشته باشد.
2. شدت اختلالات را ارزیابی کنید: اوتیسم معمولاً با اختلالات مهم تری در ارتباطات اجتماعی و رفتارهای محدود/تکراری همراه است.
3. به دنبال شرایط همزمان باشید: ADHD معمولاً با سایر شرایط سلامت روان مانند اضطراب یا افسردگی همزمان رخ می دهد.در حالی که اوتیسم ممکن است با ناتوانی های ذهنی یا اختلالات یادگیری خاص مرتبط باشد.



4. ارزیابی مهارت‌های عملکرد اجرایی: افراد مبتلا به ADHD اغلب با عملکردهای اجرایی مانند برنامه‌ریزی، سازماندهی و مدیریت زمان دست و پنجه نرم می‌کنند که ممکن است در اوتیسم کمتر برجسته باشد.



5. وجود بیش تمرکز را در نظر بگیرید: افراد مبتلا به ADHD میتوانند دوره هایی از تمرکز شدید یا تمرکز بیش از حد بر روی فعالیت های مورد علاقه خود را نشان دهند که معمولاً در اوتیسم دیده نمی شود.
6. الگوهای بازی را رعایت کنید: کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است در مقایسه با کودکان مبتلا به ADHD که فعالانه به دنبال تعامل اجتماعی هستند، در بازی های انفرادی یا موازی بیشتری شرکت کنند.
7. پاسخ به نشانه‌های اجتماعی را ارزیابی کنید: افراد مبتلا به ADHD ممکن است نشانه‌های اجتماعی را به دلیل تکانشگری به اشتباه تفسیر کنند، در حالی که افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است برای درک کامل آنها تلاش کنند.
8. به دنبال شواهدی مبنی بر نقص نظریه ذهن باشید: نظریه ذهن به توانایی درک افکار، باورها و دیدگاه های دیگران اشاره دارد. افراد مبتلا به اوتیسم اغلب با نظریه ذهن مشکل دارند، در حالی که این مشکل در ADHD کمتر دیده می شود.
9. ارزیابی مهارت های زبانی کاربردی: زبان عمل‌گرا به استفاده مناسب از زبان در زمینه های مختلف اجتماعی اشاره دارد. چالش‌های زبان عمل‌گرایانه در اوتیسم بیشتر از ADHD است.
10. وجود علایق خاص را در نظر بگیرید: افراد مبتلا به اوتیسم اغلب علایق شدیدی در موضوعات خاص پیدا می‌کنند و ممکن است دانش دایره‌المعارفی در مورد حوزه‌های مورد علاقه خود داشته باشند، که در ADHD کمتر دیده می‌شود.
11. ارزیابی هماهنگی حرکتی: مشکلات هماهنگی حرکتی بیشتر با ADHD مرتبط است تا اوتیسم.
12. واکنش به تغییرات روتین را مشاهده کنید: افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در مقایسه با افراد مبتلا به ADHD، پریشانی یا مشکل قابل توجهی را در سازگاری با تغییرات روال یا رویدادهای غیرمنتظره تجربه کنند.
13. ارزیابی خودآگاهی: افراد مبتلا به ADHD اغلب نسبت به افراد مبتلا به اوتیسم، خودآگاهی و بینش بهتری نسبت به مشکلات خود دارند.
14. وجود رفتارهای خودتحریکی را در نظر بگیرید: رفتارهای تکراری مانند تکان دادن دست، چرخیدن، یا قدم زدن در اوتیسم بیشتر از ADHD مشاهده می‌شود.
15. به دنبال شواهدی از مهارت های توجه مشترک باشید: توجه مشترک به توانایی تقسیم توجه با دیگران نسبت به یک شی یا رویداد مشترک اشاره دارد. مشکلات توجه مشترک در اوتیسم بیشتر است.
16. پاسخ به پاداش‌های اجتماعی را ارزیابی کنید: افراد مبتلا به ADHD ممکن است نسبت به پاداش‌های اجتماعی مانند تمجید یا توجه واکنش نشان دهند، در حالی که افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است با بازخورد اجتماعی انگیزه کمتری داشته باشند.
17. بررسی وجود اختلال در تنظیم عاطفی: بی نظمی عاطفی، از جمله نوسانات شدید خلق و خو یا مشکل در مدیریت احساسات، بیشتر از اوتیسم با ADHD مرتبط است.
18. تأثیر محیط را در نظر بگیرید: علائم ADHD ممکن است بسته به عوامل محیطی مانند نیازهای کاری متفاوت باشد، در حالی که علائم اوتیسم در موقعیت‌های مختلف باقی می‌ماند.
19. روابط همسالان را مشاهده کنید: کودکان مبتلا به ADHD اغلب زندگی اجتماعی فعال تری دارند و ممکن است راحت تر از کودکان اوتیسم روابط دوستانه برقرار کنند.
20. بررسی عملکرد تحصیلی: مشکلات تحصیلی در افراد مبتلا به ADHD اغلب به بی توجهی یا تکانشگری مربوط می شود، در حالی که افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است با طیف وسیع تری از مهارت های تحصیلی دست و پنجه نرم کنند.
21. به دنبال شواهد اکولالیا باشید: اکولالیا (تکرار کلمات یا عبارات) در افراد مبتلا به اوتیسم بیشتر از ADHD مشاهده می شود.
22. بررسی رفتارهای حسی جویی: برخی از افراد مبتلا به اوتیسم در رفتارهای حسی مانند چرخیدن، پریدن، یا جستجوی بافت ها یا احساسات خاص، که در ADHD کمتر معمول هستند، رفتار می کنند.
23. حضور بیش فعالی در خواب را در نظر بگیرید: بی قراری و مشکل در آرام شدن در شب در ADHD بیشتر از اوتیسم دیده می شود.
24. واکنش به تغییرات ورودی حسی را مشاهده کنید: افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است واکنش‌های قوی‌تری داشته باشند یا در مقایسه با افراد مبتلا به ADHD تحت تأثیر تغییرات در ورودی حسی قرار گیرند.
25. درک زبان غیر تحت اللفظی را ارزیابی کنید: مشکلات در درک طعنه، کنایه یا شوخی بیشتر در افراد مبتلا به اوتیسم مشاهده می شود.
26. به دنبال شواهدی مبنی بر علایق محدود بگردید: در حالی که افراد مبتلا به ADHD ممکن است علایق خاصی داشته باشند، در مقایسه با افراد مبتلا به اوتیسم معمولاً شدیدتر یا همه‌گیر هستند.
27. ارزیابی وجود صداهای خود محرک: صداهای تکراری مانند زمزمه کردن یا ایجاد صداهای غیر معمول در اوتیسم بیشتر از ADHD دیده می شود.
28. وجود بیش فعالی را در محیط های مختلف در نظر بگیرید: بیش فعالی در ADHD اغلب در محیط های مختلف مشاهده می شود، در حالی که بیش فعالی در اوتیسم ممکن است بیشتر به زمینه خاص مربوط باشد.
29. پاسخ به دعوت‌های اجتماعی را مشاهده کنید: افراد مبتلا به ADHD ممکن است به راحتی دعوت‌های اجتماعی را بپذیرند، در حالی که افراد باهوشاوتیسم ممکن است به دلیل مشکلات در تعامل اجتماعی کاهش یابد.
30. بررسی وجود تماس چشمی غیر معمول: اجتناب یا تماس چشمی محدود در افراد مبتلا به اوتیسم بیشتر از ADHD مشاهده می شود.
31. به دنبال شواهدی مبنی بر اختلال عملکرد اجرایی باشید: مشکلات عملکرد اجرایی مانند برنامه ریزی، سازماندهی، و حل مسئله بیشتر با ADHD مرتبط هستند.
32. ارزیابی وجود رفتارهای خودآزاری: رفتارهای خودآزاری مانند ضربه سر یا خاراندن در افراد مبتلا به اوتیسم بیشتر از ADHD مشاهده می شود.
33. تأثیر بیماری‌های همراه را در نظر بگیرید: وجود شرایط دیگر مانند اختلالات اضطرابی یا اختلالات خلقی ممکن است تصویر تشخیصی را پیچیده کند و نیاز به ارزیابی بیشتری داشته باشد.

به یاد داشته باشید که این مراحل و نکات راهنمایی کلی برای تشخیص ADHD و اوتیسم ارائه می دهد. برای ارزیابی جامع و تشخیص دقیق، مشورت با متخصصان مراقبت های بهداشتی بسیار مهم است.

سه مرجع معتبر/نام دامنه استفاده شده:

1. Centers for Disease Control and Prevention (CDC) - CDC یک منبع قابل اعتماد برای اطلاعات در مورد شرایط مختلف سلامت، از جمله ADHD و اوتیسم است. آنها دستورالعمل ها و منابع مبتنی بر شواهد را برای متخصصان و عموم مردم به طور یکسان ارائه می دهند.
2. موسسه ملی سلامت روان (NIMH) - NIMH یک موسسه تحقیقاتی پیشرو است که به درک اختلالات سلامت روان اختصاص دارد. وب سایت آنها اطلاعات قابل اعتمادی در مورد ADHD، اوتیسم و ​​سایر شرایط مرتبط ارائه می دهد.
3. آکادمی اطفال آمریکا (AAP) - AAP دستورالعمل ها و توصیه هایی را برای تشخیص و مدیریت بیماری های کودکان، از جمله ADHD و اوتیسم ارائه می دهد. منابع آنها به طور گسترده در جامعه پزشکی مورد احترام است.